Vanmorgen zag ik dat het laatste stukje sneeuwpop verdwenen is. Weggesmolten in de tuin. Hij stond met een grote grijns op zijn hoofd, alsof ie zeggen wilde: "kijk mij nou met je CO2 uitstoot. Ik ben er en je kunt niet om me heen." Inderdaad. Bijna een maand stond ie er te staan. Maar nu ligt er alleen nog de sjaal en de wortel. De CO2 gewonnen.
Grappig gezicht was dat. Te zien hoe die sneeuwpop gemaakt werd. Niet door kleine kinderen, maar door mijn dochter van 18. Samen met haar vriendje. Een verliefd stel in de sneeuw. Spelend en ravottend als kleine kinderen. Ineens ging iemand een sneeuwbal rollen ...
En zo simpel is het dus.
Vraag eens een tuinbezitter wat hij zoal beleeft in de tuin. Hij zal vertellen van de avonden en de goede gesprekken en hij zal vertellen van zijn dochter die een sneeuwpop maakte in de tuin.... Maar kun je dat plannen? Goede gesprekken? Nee! Natuurlijk niet. Of toch wel? Een simpel gazon. Een plekje in de luwte. Het is allemaal in te passen. Als je maar weet wat je klant wilt. Écht wilt! Zonder zo'n programma is een ontwerp een tekening. Een plaatje waarvan je kunt zeggen "mooie tekening", een ontwerper onwaardig.
Zo bezien had die sneeuwpop toch gelijk. Hij grijnsde naar mij: "hé, jij daar, plan eens een sneeuwpopveldje!" Ziet u het al staan in de tekening: ___ SNEEUWPOPVELDJE
Ruud Aanhane
